Czerny Bronisław Jan Franciszek (1861–1930), naczelnik wydziału b. Rady Szkolnej Krajowej. Ur. 9 VIII we Lwowie z Antoniego i Albiny z Jostów. Studia gimnazjalne odbył we Lwowie i Stanisławowie; studia akademickie w Uniwersytecie Lwowskim w l. 1879–83 na wydziale prawa. W czasach uniwersyteckich brał czynny udział w życiu literackim młodzieży akadem., drukując udatne próby poetyckie w ówczesnych wydawnictwach i pismach młodzieży. Poświęcił się zrazu zawodowi notariusza i w r. 1883 wpisany został na listę kandydatów notarialnych; następnie do sierpnia 1886 pracował we Lwowie u notariusza Wolskiego. W tymże roku przeszedł jako urzędnik do Prokuratorii Skarbu, a w r. 1890 do b. Namiestnictwa Galicji. Awansował tu kolejno na koncepistę i komisarza powiatowego, a w r. 1900 przydzielony został do Rady Szkolnej Krajowej we Lwowie, i odtąd przez ćwierć wieku z górą pracował w administracji szkolnictwa. Na tym stanowisku awansował dalej na sekretarza namiestnictwa (1902), starostę (1906), radcę namiest. (1912). Pełnił w Radzie Szkolnej Kraj. urząd referenta osobowego oraz spraw administracyjnych i gospodarczych; był też szefem oddziału szkolnictwa powszechnego. Wyszedłszy z gorącej patriotycznej atmosfery domu rodzinnego, niezmordowany w pracy, obrał sobie Cz. za cel życia systematyczną organizację szkół polskich na terenie Galicji wsch., obronę i rozszerzenie praw języka polskiego przez szkołę, wreszcie opiekę nad nauczycielem polskim, pracującym na kresach, którego nazywał »najlepszym żołnierzem Polski«. Jego inicjatywie zawdzięczała Ziemia Czerwieńska w niemałej mierze rozszerzenie sieci polskich szkół ludowych, a zwłaszcza pomyślny stan sprawy polskiej w rejonach z dwiema narodowościami. Cieszył się w b. Galicji opinią człowieka o kryształowym charakterze, bardzo taktownego, wybitnego prawnika, pierwszorzędnego znawcy szkolnictwa powszechnego. Po odrodzeniu Polski otrzymał Cz. w r. 1919 5 stop. służb., 9 IX 1921 przy reorganizowaniu szkolnictwa w okręgu lwowskim za kuratora Stan. Sobińskiego został kierownikiem biura prawnego w Kuratorium i naczelnikiem wydziału szkół powszechnych. Po tragicznym zgonie Sobińskiego, chociaż zasypywany anonimami grożącymi mu śmiercią, objął Cz. (złamany już fizycznie chorobą) kierownictwo lwowskiego Kuratorium, które dzierżył od 4 XI 1926 do 21 II 1927. W grudniu 1927 przeszedł na emeryturę, odznaczony krzyżem oficerskim orderu odrodzenia Polski. Po długiej chorobie zmarł we Lwowie 18 XII 1930 r. Żonaty był z Wandą z Lisowskich; miał 4 dzieci: Zygmunta, prof. Uniw. J. K., Stefana († 1933) i dwie córki.
Materiały z Arch. b. Rady Szkolnej Kraj. i Kuratorium Okr. Szkoln. Lwowsk.; Zapiski i informacje rodziny oraz jego podwładnych.
Stanisław Łempicki